رمان عاشقانه برای موبایل

دانلود رمان برای موبایل

رمان های عاشقانه

(more…)

رمان عطر نفس های تو

    گیسوان تابدارم را تکانی دادم  و دسته ای از موهایم را جلوی سینه انداختم.چادر قد یشمی کوچکی بر سرم کردم و جلوی آینه ایستادم .ناباورانه خود را برانداز کردم. چگونه می توانستم به خود بقبولانم که در شانزده سالگی برایم خواستگار آمده است ؟ البته به گفته ی دایه حالا هم برای ازدواج دیر شده بود . او همیشه می گفت قدیم تر از این ها دختر ها سالگی به خانه ی بخت می رفتند . تازه حق مکتب رفتن را هم نداشتند . چه رسد به این که مشق پیانو کنند و گاهی هم بی نقاب با مرد ها هم صحبت شوند .

اما من حال و هوای دیگری داشتم که هرگز در ذهن پیر دایه نمی گنجید .هنوز هوس داشتم که به دنبال هم سالانم از روی بام ها بدوم ٬ از حیاط اندرونی به حیاط بیرونی سرک بکشم ٬ شب ها سرم را روی پای پدر بگذارم و به آوای قصه های هزار و یک شبش گوش جان بسپارم .یادگاری پیانو که جای خود داشت ٬ زیرا پدر دوست داشت دخترانش هر دو بتوانند در مهمانی های زنانه ی عیان و اشراف هم ترازشان پیانو بزنند . به فکر خواهر ٬ مهتا ٬ افتادم که هنوز در عقد پسر دایی مان بود . او از زمانی که به عقد ناصرخان در آمده بود دیگر حال و حوصله ی نواختن نداشت . دائم در مطبخ کنار سید علی و مرضیخه خانوم می نشست تا شاید بتواند آنطوری که مادر می خواهد رموز آشپزی را بیاموزد . البته نه این که مادر به فکر این ها نبوده باشد ولی مهتا مثل من هرگز فکر نمی کرد با ان افکار اجازه دهد که او را در هفده سالگی به عقدر ناصرخان در آورند. البته ناصرخان غریبه نبود . او پسر دایی جمشید ٬ برادر بزرگ مادرم بود که قبلا وزارت امنیه را بر عهده داشت و بیشتر مردم آن زمان از وی حساب می بردندبا رفتار خشک دایی جمشیدم ناصرخان مردمدار و تحصیل کرده ای شده بود . چند سالی در فرنگ درس خوانده بود و حال به سفارش پدرش در سفارت فرانسه کار می کرد . اما نمی دانم چرا احساس می کردم مهتا زیاد به او علاقمند نیست . خودش معتقد بود که روی حرف آقاجان حرف نزده ٬ وگرنه ناصرخان را مانند برادرش دوست می دارد . من نیز این حس او را تصدیق می کردم . اما یادم است آقاجان شب بله بران رو به او کرده و مستقیما گفته بود مهتا جان من اصراری به این وصلت ندارم . تو هم که خواستگار زیاد داری . اگر نمی خواهی ٬ ردشان کنم . البته به نظر من ناصرخان مرد برازنده ای است و از همه مهم تر پسردایی توست و همه او را کاملا می شناسیم . مهتا به خاطر همین حرف پدر این وصلت را قبول کرده و جواب مثبت داده بود . اما همیشه امید داشت که بعد از ازدواج عاشق شود .

ولی من بالعکس ٬ معتقد بودم انسان باید با کسی که ذوستش دارد ازدواج کند مانند مادر و آقاجان که قصه ی عشقشان زبانزد خاص و عام بود . البته آنان هیچگاه از عشقشان در حضور ما سخنی به میان نیاورده بودند اما من و مهتا وصف آن را از ربان خاله ملوک  خواهر بزرگ مادرم شنیده بودیم . (more…)

دانلود رمان برای موبایل با فرمت جاوا – رمان برای موبایل

ساعت نه و نیم صبح بود که من و پدر و مادرم وارد ایستگاه قطار تهران -مشهد شدیم من از روی پله های بلند ایستگاه دو رشته قطار سیاهرنگ را دیدم که آدمها مثل مورچه از سر و کولشان بالا میرفتند و من از نوعی ترس و نگرانی پر شده بودم.پدرم که با آن قد کوتاه و چاق بزحمت ساک و مقداری خرت و پرت را بجلو میکشید اول نگاهی به محیط ایستگاه انداخت و بعد با همان لحن آرام و دوستانه اش گفت:مرم!مواظب باش باباجون خیلی شلوغه!

دانلود رمان برای موبایل در ادامه مطلب … (more…)

asheghaneroman asheghane roman www.asheghaneroman.blogfa.com

چمدان بزرگ و سنگینم را به سختی از صندوق عقب تاکسی بیرون کشیدم و در حالیکه بابت بی خیالی راننده حرصی بودم کرایه را پرداختم .با دور شدن ماشین به سمت خانه قدیمی که پشت سرم بود برگشتم.خانه ای که روزگار کودکی و نوجوانی دلپذیری در آن سپری کرده بودم.
با آهی بلند چمدان را به دنبال خود کشیدم و درون کیف بزرگ و شلوغم به دنبال کلید خانه گشتم. این کلید هم انگار مانند روزگار با من سر لج افتاده بود!
با پیدا کردن کلید ، پوفی کردم و در را گشودم . در چوبی با صدای قیژی باز شد و من آرام و با تردید پا به درون گذاشتم.با نگاهی به حیاط پر از برگ و باغچه نیمه خشک دلم گرفت. مثلا پدر و عمو و همسایه کناری قرار بود هفته ای یک بار به این باغچه رسیدگی کنند!خب، نباید تعجب کرد. از کسانی که به خانه خودشان هم به زحمت می رسند ، نمیشود توقع بیش از این داشت.در را که بستم چمدان را همان جا کنار در گذاشتم تا نگاهی به اتاق ها بیندازم. مادر جون روی تمام وسایل قدیمی زهوار در رفته سالن پذیرایی و نشیمن را با ملحفه پوشانده بود تا غبار یک ساله ، آن ها را بی رنگ و رو تر نکند.همه جا پر از گرد و خاک بود و با هر حرکت من کمی غبار در هوا پراکنده میشد. از گرد و غبار عطسه ام گرفت . واقعا مادر جون چطور فکر کرده بود منی که اتاق خودم را هم به زحمت مرتب می کنم می توانم آن خانه را سرپا کنم!؟اصلا چرا آن خواهش عجیب را از من و بهنام کرده بود؟ طفلکی فکر می کرد میتواند دوباره من و بهنام را به هم پیوند دهد! او نمی دانست اگر خودمان هم عقلمان را از دست بدهیم مادر هایمان چنین اجازه ای نمی دهند.صدای غرولند های مادر در گوشم می پیچید که خطاب به پدر می گفت:انگار این سرطان ، به جای روده ، مغز مادرت را معیوب کرده! آخه روی چه حسابی از این بچه ها که پنج ساله از هم جدا شدند می خواد تا لحظه مرگش کنارش باشند؟!…شاید حرف دکترها غلط از آب در بیاد و به جای دو سه ماه ، دو سه سال …”پدر که حسابی از حرفهای تلخ مادر پکر شده بود با عصبانیت به او پرید._ در عوض آرزوی سلامتی برای مادرم آرزوی مرگش رو می کنی؟!آن هم به خاطر خواسته ی دل سوزانه اش!نترس و نگران نباش…اگر تو و مهتاج مادرهای این دو تا هستید که خوب می توانید میونه شان را شکر آب کنید که خام چند ماه هم خونگی نشوند. از این به بعد هم دیگه نمی خوام راجع به مادرم حرف درشت بشنوم.مادر با حرص به آشپزخانه رفت . اما کوتاه نیامد وآخر شب تا می توانست گوشم را از پند و هشدار پر کرد.با کمی دلشوره به ساعتم نگاهی انداختم. از هشت می گذشت. پس چرا آن ها نمی آمدند. بهنام همیشه بدقول بود اما عباس آقا همسرش که ده سال کمک حال مادر جون بودند باید تا حالا می رسیدند.
اگر از سوسک و عنکبوت نمی ترسیدم خودم کار را با جمع کردن ملحفه ها شروع می کردم.اما از ترس اینکه موقع گرد گیری آن خانه قدیمی که یک سال دست نخورده بود، جک و جانوری ببینم ، ترجیح دادم در حیاط منتظر بمانم. کمی دیگر گذشت ومن برای اینکه به برخوردم با او بعد از پنج سال فکر نکنم مشغول جارو زدن حیاط شدم. باورم نمی شد به همان راحتی پنج سال گذشته باشد. من و بهنام زن وشوهر عقدی پنج ماهه بودیم که جدا شدیم. چرایش را هنوز خودم هم نفهمیدم اما یادم است وقتی در سن هجده سالگی برگه طلاق را امضا می کردم خیلی دلم گرفته بود. شاید اگر درس و دانشگاه نبود تا مدتها احساس سرخوردگی می کردم.بهنام را دست داشتم؟ نمی دانم !شاید به نوعی به پسر عمویی که شوهرم شده بود عادت کرده بودم. گاهی هم از دستش خسته می شدم. از بی تفاوتی ها و قیافه مردانه و اخلاق گندش! آخر یک مرد جوان هم این قدر دل مرده و مقید است. به قول تارا اخلاقش حسابی بابا بزرگی بود! شاید به همان خاطر زود ازش دل کندم و شدم شهرزاد آزاد و رها!با صدای زنگ بلبلی در از جا پریدم. نکند خودش باشد! پنج سال می شد که فقط در عروسی ها و عزاهای فامیلی دیده بودمش. چند مرتبه هم وقتی برای بدرقه یا استقبال آقا جون و مادر جون به فرودگاه میرفتیم میدیدمش .هر بار هم یا با بی تفاوتی سلا و علیک می کردیم یا از دور برای هم سر تکان می دادیم. هنوز در حال و هوای خود بودم که دوباره صدای زنگ بلند شد. با عجله دستی به سر و لباسم کشیدم و به سمت در رفتم. با دیدن عباس آقا و مرجان خانم نفسی از سر آسودگی کشیدم و با دلخوری ساختگی گفتم:پس شما کجایید؟! می دونید چند ساعته منتظرم؟

asheghaneroman ادامه دارد … (more…)